Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Πιο βαθιά..

Τι παραπάνω;
Και βάζεις την στολή και βουτάς. Η ένταση φεύγει.  
Και ψαρεύεις. Ηρεμείς.
Και βγάζεις ένα όμορφο ψάρι. Το κοιτάς. Γελάς.
Και θες να το μοιραστείς. Το έχεις ανάγκη.
Και το κάνεις. Καμαρώνεις.
Και ξανα.. Και ξανα..
Και έρχεται ο κορεσμός.
Όχι της σύλληψης. Της ανάγκης να το πεις.
Και εκεί συνειδητοποιείς ότι χάθηκε το νόημα.
Και τότε το ψάχνεις αλλού. Βαθαίνεις.
Όχι στο νερό. Μέσα σου.
Και ξαναβάζεις την στολή και καταδύεσαι. Ηρεμείς νομοτελειακά.
Και πάλι ξεγελάς ένα ψάρι. Το χαζεύεις.
Δεν το λες κάπου. Δεν θα σου προσφέρει κάτι.
Κρατάς το ψάρι. Και την εικόνα. Και το συναίσθημα.
Για σένα. Μόνο.
Δεν γελάς πια. Χαμογελάς.
Και τώρα.. είναι αυτό που πρέπει να μοιραστείς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου